Angst en vermoeidheid terwijl ik gezond ben.
Op 24 december ging ik op pad voor de laatste kerstboodschappen. In Schiedam moest ik een tas afgeven en brood halen bij een hele populaire bakker.
Ik stapte om 09:00 in de auto. Het was -1 graden buiten en het stuur van onze auto was erg koud. Toen ik in Schiedam aankwam, merkte ik dat mijn vingers lijkbleek waren. Ik voelde mijn vingertoppen nauwelijks.
De bakker zou pas om 10:00 uur open zijn, dus ik was iets te vroeg. Terwijl ik wachtte, ging ik heel nieuwsgierig googlen wat die lijkbleke vingers van mij betekenden. Had ik niet moeten doen, maar goed. Je wordt toch al snel nieuwsgierig, en ik al helemaal met mijn angst.
Mijn eerste gedachte was natuurlijk dat ik de 43 niet meer zou halen. Wat ik las was wel geruststellend, maar niet voldoende om de angst in mijn gedachten echt weg te houden. Terwijl ik nog aan het wachten was, zette ik de kachel van de auto op maximale warmte en hield ik mijn vingers tegen de ventilator aan.
Na een tijdje merkte ik dat ze langzaam weer rood werden, gepaard met tintelingen en pijn. Dat was geen reden tot paniek, want dat stond ook netjes vermeld in mijn Google-onderzoek. Het was een van de symptomen die je kunt ervaren als het bloed weer gaat stromen en de bloedvaatjes zich openen.
Na Schiedam moest ik ook nog even Rotterdam in. Ik merkte aan mijn lijf dat de spanning van de angst nog aanwezig was. Ik keek regelmatig naar mijn vingers en probeerde mezelf warm te houden door mijn handen in mijn jaszakken te stoppen.
Hoewel ik gewoon bezig was met allerlei dingen, was ik getriggerd. En zolang die trigger actief bleef, bleef de spanning in mijn lijf.
Dat merkte ik ook aan mijn houding. Ik hield mezelf klein door mijn schouders naar voren te duwen en mijn borst te spannen. Als je spanning de hele dag op één plek vasthoudt, ga je daar ongemak voelen. Mijn volgende gedachte was dan ook: zie je wel, er is iets met mijn hart.
Voor je het weet, zit je in die neerwaartse spiraal.
Ik moest iets doen, want op de bank zitten was geen optie. Ik zat te veel in mijn hoofd. Mijn zoon was aan het stuiteren thuis, dus ik zei tegen hem: kom, we gaan voetballen.
Tijdens het voetballen merkte ik dat mijn hartslag omhoogging. Volkomen normaal en logisch, want we waren in beweging. Maar in mijn hoofd was dat reden genoeg om weer in de alertmodus te schieten.
Ik probeerde het nog te rationaliseren. Kom op Dogac, je rent, loopt en schopt tegen een bal. Dit is normaal, dit hoort erbij. Wat ik eigenlijk vanaf het begin had moeten doen, was even aandacht geven aan het gevoel in de auto. Die spanning mocht er gewoon zijn. Het was aan mij om mijn lijf te laten weten dat het oké was.
Maar dat deed ik niet.
Na drie kwartier gingen we naar binnen en deed ik nog wat strekoefeningen. Ik zat letterlijk vast van alle spanning.
Later die dag vroeg ik mezelf af: waar komt dit nou vandaan?
Ik ben geboren op eerste kerstdag en merkte dat dat jaartje ouder worden spanning met zich meebracht. Wat eigenlijk raar is, want ik ben superfit. Ik sport vijf tot zes dagen per week, eet goed en gevarieerd, en toch zat ik volledig in de greep van mijn gedachten.
Het was niet alleen dat.
Het trauma van kerst 2020 en mijn angst zitten diep geworteld in mijn lijf. Het slijt, het wordt minder heftig, maar het kan je nog steeds uit het veld slaan.
Het enige wat ik tegen mezelf kon zeggen was: je bent fit, je bent gezond. Het zijn gedachten in je hoofd. Het gevoel mag er zijn. Oordeel het niet en luister naar wat je lichaam je probeert te vertellen.
Hoe mentaal sterk je ook bent, je hersenen vinden altijd wel een manier om je te laten wankelen. Iedereen ervaart dit anders, met verschillende emoties. Niemand praat hierover. Ik wil dat doorbreken door mijn verhaal te delen, in de hoop dat meer mensen samen met mij willen bouwen aan een community. Zonder dat het zweverig wordt.
Op 26 december was ik extreem moe.
Door al die spanning voelde mijn lijf zwaar. Ik was niet vooruit te branden. Angst en spanning zijn gewoon topsport.
We staan er niet bij stil, maar alles wat je doet kost je lichaam energie. Ademhalen, stoelgang, verteren, nadenken, lachen, huilen, lopen en dus ook spanning vasthouden. Van het ene word je sneller moe dan van het andere. Stel je voor dat je een dag nodig hebt om bij te komen van ademhalen, whahaha.
Pak een dumbbell van twee kilo. Houd je bicep aangespannen met die dumbbell tien minuten vast. Als je hem daarna loslaat, voel je direct de vermoeidheid. Met angst en spanning werkt het niet anders. Je voelt het misschien niet meteen, of je uit het op een andere manier, bijvoorbeeld door sneller boos te worden.
Geef toe aan die vermoeidheid. Kies voor jezelf. Rust uit.
Ik doe dat ook.
Soms neem ik gewoon een tukkie op de bank als dat is wat ik nodig heb.
Video bij dit artikel
De bijbehorende video kun je hier bekijken:
https://youtu.be/JscoJdeQIlY
