Van rouw naar richting.
Het zijn woorden die ik een paar jaar geleden zelf niet had kunnen bedenken, laat staan uitspreken.
In 2019 overleed mijn vader.
In 2021 verloor ik mijn moeder.
Twee verliezen kort na elkaar.
Twee gebeurtenissen die mijn leven volledig stilzetten, terwijl de wereld om me heen gewoon doorging.
De periode rondom het overlijden van mijn moeder was zwaar. Ze lag maandenlang op de intensive care, midden in de coronatijd. Operatie na operatie. Hoop die steeds opnieuw werd opgebouwd en weer wegviel. Toen ze uiteindelijk overleed, voelde het bijna als een vorm van rust voor haar. Voor mij begon toen pas de echte klap.
Na de begrafenis zakte ik weg.
Ik werd depressief.
Ik kreeg paniekaanvallen, ’s nachts en overdag.
Mijn lichaam stond continu onder spanning.
Ademen voelde verkeerd.
Alles voelde bedreigend.
Thuis was veilig.
Buiten was te spannend.
Ik kon niet meer alleen naar buiten. Mijn vrouw liep met me mee, omdat het anders simpelweg niet ging. Dat besef kwam hard binnen: dit is niet hoe ik wil leven. Vrij bewegen, simpelweg bestaan, dat lukte me niet meer.
Toch kwam er een moment waarop ik dacht: ik ga het proberen. Niet omdat ik me sterk voelde, maar omdat ik niet meer zo verder kon. Soms heb je maar één moment nodig om een andere richting in te slaan.
In die periode luisterde ik veel naar podcasts. Vooral motiverende gesprekken. Niet omdat ze alles oplosten, maar omdat ze me net genoeg brandstof gaven om in beweging te blijven. Eén podcast raakte me diep. De spreker vertelde over doorgaan, over verantwoordelijkheid nemen voor jezelf en de mensen om je heen. Ik brak in tranen. Niet uit zwakte, maar uit herkenning.
Ik ademde nog.
Dus ik moest iets met mijn leven doen.
Dat besef veranderde niet alles in één dag. Het was geen magische ommekeer. Het werd een proces. Stap voor stap. Eerst therapie. In de spiegel durven kijken. Benoemen wat ik voelde, wat ik had meegemaakt, wat ik had weggestopt. Daarna coaching. Niet om te blijven graven, maar om te leren hoe ik met alles wat ik had gevoeld verder wilde leven, zonder opnieuw in dezelfde patronen te belanden.
Ik las veel. Boeken over persoonlijke ontwikkeling, leiderschap, verantwoordelijkheid en bewust leven. Ze boden houvast. Richting. Niet als handleiding, maar als spiegels.
Op een gegeven moment ging ik terug naar de tekentafel.
Wie ben ik eigenlijk?
Wat maakt mij mij?
Hoe wil ik dat mensen mij herinneren?
Die vragen had ik mezelf jaren eerder moeten stellen, maar toen leefde ik op automatische piloot. Tunnelvisie. Dit is het leven en zo gaat het nu eenmaal.
Mijn rouw dwong me om stil te staan. Om opnieuw te kiezen. Ik ontdekte mijn talenten en voelde steeds sterker de wens om bij te dragen. Wat ik had meegemaakt, was niet uniek. Veel mensen dragen pijn, verlies en angst met zich mee, vaak zonder het zelf echt door te hebben.
Door mijn verhaal te delen, wil ik mijn steentje bijdragen. Mens zijn. Bijdrager zijn. Een goed mens proberen te zijn.
Uiteindelijk heeft mijn rouw mij richting gegeven.
Ik heb het omgebogen van een zwakte naar een kracht.
De lessen van mijn ouders leven nog steeds in mij voort. Lees boeken. Wees goed voor jezelf. Wees goed voor de ander. Zelfs nu ze er niet meer zijn, blijven ze mijn leermeesters. In kleine dingen. In hoe ik leef. In hoe ik zorg. In hoe ik kook. Dingen die vroeger vanzelf gingen, kregen ineens betekenis.
Als je rouw op die manier kunt zien, ontstaat er ruimte. Dan kun je, naast het verdriet, ook met warmte terugdenken aan iemand die je bent verloren. Of dat nu je vader, moeder, opa, oma of iemand anders is die belangrijk voor je was.
Ik ben mezelf serieuzer gaan nemen. In hoe ik leef, hoe ik voor mijn lichaam zorg, hoe ik mijn dagen invul. Niet perfect, maar wel bewuster. Elke dag een klein beetje beter.
Vandaag is alles wat we hebben.
Gisteren is voorbij.
Morgen moet nog komen.
En juist dat besef geeft richting.
🎥 Bekijk hier de volledige video:
https://youtu.be/JscoJdeQIlY
Herken je jezelf in dit verhaal? Dan weet je: je hoeft het niet alleen te dragen.
