Is falen succes?
Het is een vraag die simpel klinkt, maar waar vaak geen direct antwoord op komt. Want wat is succes eigenlijk? En belangrijker nog, hoe ziet dat er voor jou uit?
We zijn geneigd succes te meten in resultaat. In zichtbare vooruitgang. In iets dat klopt, groeit en bevestigd wordt door de buitenwereld. Maar wat als succes zich juist laat zien op de momenten waarop alles even stilvalt?
Vier dagen lang schreef ik niet verder. Niet omdat ik niets te zeggen had, maar omdat het leven er tussendoor kwam. En dat begon met iets kleins.
Ik zat op de bank te schrijven toen de buurvrouw aanbelde. Terwijl ik opstond en mijn vulpen snel op het aanrecht wilde leggen, rolde die er zo vanaf. Geen dop. Hij viel recht naar beneden en het punt brak.
Het was zo’n moment dat je direct voelt. Niet groot, niet dramatisch, maar net genoeg om je uit je flow te halen. Ik baalde. Niet alleen omdat de pen stuk was, maar omdat ik er net iets in had gevonden. Schrijven met een vulpen had iets rustigs. Iets bewusters. Alsof je even vertraagt en meer aanwezig bent in wat je doet.
Het was mijn eerste vulpen. Een simpele, gekozen om te testen of het gevoel dat ik erbij had ook echt klopte. Dat deed het. Tot hij op de grond lag.
Mijn eerste gedachte was praktisch. Vervangen. Oplossen. Door. Totdat ik ontdekte dat een nieuwe punt bijna net zoveel kostte als de hele pen. Dat zette me aan het denken. Niet groots, maar wel net genoeg om even stil te staan.
Ik besloot een iets duurdere pen te kopen. Niet veel, gewoon een kleine stap. De volgende dag kwam hij binnen. Klein doosje. Kleine pen. Mijn eerste reactie was twijfel. Maar zodra ik begon te schrijven, voelde ik het verschil. Het schreef fijner. Rustiger. Alsof het beter aansloot bij wat ik zocht.
En toch schreef ik niet meteen verder.
Mijn zoontje werd ziek. Nachten werden kort. Dagen werden voller. Ik liep er mentaal wat dof bij, alsof ik alleen nog maar bezig was met doorgaan. Sociale verplichtingen stapelden zich op en ergens op de achtergrond speelde er nog iets anders. Eigenlijk twee dingen die meer met mijn eigen richting te maken hadden.
Al langer liep ik rond met het idee om iets met koffie te doen. Niet als doel op zich, maar als middel. Een manier om mensen een moment te geven. Even stil te staan. Iets simpels, maar met aandacht. Dat idee kreeg vorm in een koffiekar voor Espresso Your Soul.
Ik dook erin. Onderzoek, lijstjes, plannen. Niet groot beginnen, maar klein en bewust. Vanuit mijn eigen voortuin, met mijn eigen standaard. Totdat ik tegen de realiteit aanliep van regels en vergunningen. Na twee weken kreeg ik een afwijzing.
Dat moment was kort, maar duidelijk. Alles waar je naartoe werkt, lijkt ineens weg te vallen. En toch bleef het daar niet hangen. Binnen een paar minuten verschoof er iets. Niet geforceerd, maar bijna automatisch. Dit idee was niet weg. Het moest alleen anders. Schaalbaarder. Flexibeler. Creatiever.
Later diezelfde dag kreeg ik een e-mail. Een traject dat al maanden liep, kwam ineens in de afronding. Iets wat eerst traag voelde, viel op zijn plek.
Tegelijkertijd keek ik kritisch naar mezelf. Naar mijn werk, mijn boodschap, mijn positionering. Sinds ik was begonnen als ondernemer, had ik nog geen betaalde klant gehad. Dat doet iets met je. Je merkt het in je gedachten, maar ook in je vertrouwen.
Ik wist wie ik was en waar ik voor stond, maar ergens was het nog niet duidelijk genoeg voor de ander. Mensen herkenden zichzelf niet in wat ik zei. Woorden als spanning, angst en veiligheid voelen voor veel mensen ver weg, totdat ze er middenin zitten.
En daar zat precies de verschuiving.
Ik kende iemand die niet alleen de straat op durfde. Voor mij was dat lange tijd onvoorstelbaar. Totdat mijn eigen wereld kleiner begon te worden. Werk, relaties, sociale druk. Alles stapelde zich op, terwijl ik bleef doorgaan.
Totdat het niet meer ging.
Ik herinner me momenten waarop ik ineens weg moest uit een ruimte. De drukte, de spanning, het gevoel dat ik er niet meer kon zijn. Het werd zo intens dat zelfs alleen naar buiten gaan niet meer vanzelfsprekend was.
Dat was mijn keerpunt. Niet omdat alles opgelost was, maar omdat ik niet meer om mezelf heen kon.
Daar begon het echte werk. Niet bij het oplossen, maar bij het begrijpen.
Ik besefte dat mijn plek niet ligt bij het einde van dat proces, maar juist ervoor. Op het moment dat het nog niet duidelijk is. Dat het lichaam al signalen geeft, maar het hoofd het nog niet kan plaatsen.
Stress en spanning verdwijnen niet zomaar. Ze worden opgeslagen. Ze wachten. En als je niet leert luisteren, gaan ze zich op andere manieren laten zien.
En toen viel het kwartje.
Die vulpen. Dat kleine moment. Het breken van iets simpels. Het vertraagde alles. Niet omdat het moest, maar omdat het gebeurde. En in die vertraging ontstond ruimte.
Ruimte om opnieuw te kijken.
Ruimte om opnieuw te kiezen.
Ruimte om opnieuw te positioneren.
Wat eerst voelde als falen, bleek achteraf precies het begin.
Misschien is dat wat succes werkelijk is. Niet het moment waarop alles lukt, maar het moment waarop je anders leert kijken naar wat er gebeurt.
Wat is succes voor jou?
En als je eerlijk bent, zijn falen misschien je succesfactoren?
