Moe na loslaten? Waarom voel ik me pas moe nadat ik heb losgelaten?
Heb je enig idee waarom je pas moe voelt als je een gedachte, stress of spanning hebt losgelaten?
Daar wil ik het even met je over hebben. Misschien herken je dit of weet je het al en dat is ook oké. Toch wil ik je vragen om even te blijven lezen. Misschien geeft mijn perspectief jou een andere invalshoek op dit onderwerp.
Met mijn paniekaanvallen zat ik constant in angst. Ik hield alles vast. Wat bedoel ik daarmee, alles vasthouden?
Daarmee bedoel ik dat ik continu de tijd, controle, de angst zelf dat mijn hart zou stoppen, mijn dierbaren die ik zou kunnen verliezen, pijnlijke herinneringen en ervaringen uit het verleden vasthield.
Dat hield ik continu vast. Vierentwintig uur per dag stond er spanning op mijn spieren. Mijn hersenen waren voortdurend bezig met wat-als-scenario’s.
Zo heb ik bijna mijn hele leven alles gedragen. Het was zo normaal voor mij dat ik niet eens doorhad dat ik het vasthield. Het zat verankerd in mijn lijf. Ik wist niet beter dan dat dit zo was.
Ik keek wel nieuwsgierig om me heen naar mensen die blij en vrolijk leken. Althans, zo leek het van buiten. Mensen die mij kennen zouden mij ook omschrijven als iemand die altijd lacht. Maar van binnen droeg ik veel pijn en angst.
Als ik nu naar oude foto’s kijk, zie ik die pijn en angst in mijn ogen. Ik herken het meteen. Niet alleen bij mezelf. Ook wanneer ik andere mensen aankijk, zie ik het soms. Mijn vader zei altijd: zoon, je moet iemand in de ogen kijken om te zien of hij de waarheid spreekt.
Ik keek in de spiegel in mijn eigen ogen, maar ik snapte niet wat hij bedoelde. Ik dacht: ik zie niks. Ik kon wel verzinnen wat ik allemaal zou kunnen zien. Wijze woorden van onze ouders landen vaak pas wanneer je er zelf klaar voor bent.
Mijn vader was angstig, met een jeugd die vreselijk en traumatisch was. Mijn moeder was ook angstig, gevormd door haar eigen levenservaringen. Wat je ziet, neem je over van je vader en moeder.
Ik neem mijn ouders niets kwalijk. Ze hielden ontzettend veel van ons en we voelden ons geliefd en beschermd. Het maakt me alleen verdrietig dat het nooit echt bespreekbaar is gemaakt. Misschien kon dat toen niet. Misschien had ik het nooit begrepen. Nu zie ik het wel en herken ik het snel bij anderen. Daardoor heb ik mooie verbindingen kunnen leggen met bijzondere mensen.
We worden te vroeg volwassen, maar pas te laat wijs. Dit gaat niet over ouder worden. Dit gaat over verantwoordelijkheid die ons raakte lang voordat we onszelf begrepen. De meesten van ons hebben nooit echt een kindertijd gehad. We gingen van kind zijn naar volwassen problemen oplossen, bijna van de ene dag op de andere.
Het vreemde is dat al die verantwoordelijkheden ons snel lieten opgroeien, maar ons niet leerden leven. We gedroegen ons als volwassenen voordat we wisten wie we waren. De wijsheid die we nodig hadden, zoals geduld, grenzen en zelfrespect, kwam pas veel later. Vaak pas nadat we onszelf een paar keer pijn hadden gedaan. En de meesten van ons leren dit pas echt wanneer we moe worden van onze eigen herhaalde fouten.
We houden dus alles vast in ons lijf. Wat gebeurt er als we het loslaten?
Je voelt je moe.
Laten we het simpel visualiseren. Stel je bent naar de supermarkt gegaan om boodschappen te doen. Je hebt een lijst gemaakt voor een maand aan eten. Je legt alles één voor één in je karretje. Dat voel je niet, want het karretje rolt met je mee. Bij de kassa reken je af en stop je alles in twee tassen. Die tassen zijn tot aan de nok gevuld en voelen ineens zwaar. Vervolgens moet je ze nog een kilometer naar huis dragen. Eenmaal thuis zet je de tassen neer.
Hoe voel je je nu?
Je voelt je moe.
We horen een masseur ook vaak zeggen dat je je na afloop beurs of moe kunt voelen. Dat gebeurt meestal ook. Maar dat kun je verklaren. Een professional heeft iets met je lichaam gedaan. De vermoeidheid is aangekondigd, waardoor je het kunt rationaliseren en accepteren zonder in paniek te raken.
Laat mij mezelf als voorbeeld nemen. Ik had jarenlang spanning gedragen. Zo lang dat ik niet beter wist. Dat was het leven voor mij. Dat was mijn realiteit. Totdat we tijdens onze wereldreis in Indonesië in een all-inclusive resort zaten.
Ik liet los. Voor het eerst in lange tijd ontspande ik volledig. Ik voelde tintelingen door mijn hele lijf. Het was fijn, maar tegelijkertijd ook beangstigend, omdat ik het niet kende. Terwijl mijn zoon en vrouw sliepen, liep ik ’s nachts ijsberend rond en kreeg ik paniekaanvallen. Pas na een paar dagen kon ik inzien dat dit ontspanning was. Het blijft bizar dat ik pas in mijn veertiger jaren besefte wat echte ontspanning betekent.
Als je nu in mijn ogen kijkt, zie je vertrouwen, veiligheid en aanwezigheid. Ik voel me goed in mijn lijf en vrij in mijn hoofd. Het maakt me niet meer uit wat anderen van mij vinden of denken. Ik zal altijd de beste versie van mezelf laten zien, ook als ik daar niets voor terugkrijg.
Tijdens een leiderschap masterclass kregen we de vraag hoe we wilden dat mensen over ons zouden denken. Iedereen gaf een uitgebreid antwoord. Ik zei: ik heb mijn doel bereikt als mensen denken, wat is Dogac een fijn persoon. Dat meen ik. Dat idee komt ook uit het boek Start with the end in mind van Stephen R. Covey. Hij stelt de vraag hoe je wilt dat mensen over je denken tijdens je begrafenis. Mijn antwoord is hetzelfde.
Wat was Dogac een fijn persoon en een lieve goede mens.
Wil je dit verhaal ook als video bekijken, dan kun je de volledige aflevering hier vinden:
https://youtu.be/_aL8eHQaw9I
